ფაქტები და მითები ფრენის შესახებ

 

წარმოგიდგენთ მითებს და ფაქტებს ფრენისა და თვითმფრინავების შესახებ:

მითი: თვითმფრინავის კარის გაღება შესაძლებელია ფრენის დროს.

ბევრს ეშინია, რომელიმე მგზავრმა, სიმთვრალის ან სხვა რაიმე მიზეზის გამო, თვითმფრინავის კარი არ გააღოს. ეს ნამდვილად საშიში იქნებოდა შესაძლებელი რომ იყოს, მაგრამ, საბედნიეროდ, – არ არის. კარის მექანიზმი ისეა შექმნილი, რომ მხოლოდ იმ შემთხვევაში იღება, როცა ჰაერის წნევა თვითმფრინავის შიგნით და გარეთ გაწონასწორებულია.

ფაქტი: ელექტრო ტექნიკის გამოყენება თვითმფრინავში ხელს უშლის სანავიგაციო სისტემების გამართულ მუშაობას.

მართალია, მგზავრის მიერ  ტექნიკის გამოყენების გამო, ავიაციის ისტორიაში არავითარი  ინციდენტი არ მომხდარა, მაგრამ ფაქტია, რომ ტექნიკის გამოყენება თვითმფრინავში, სანავიგაციო სისტემების მუშაობას გარკვეულ ხარვეზებს უქმნის.

მითი: თვითმფრინავში ჰაერი სავსეა მიკრობებით.

ბევრი ადამიანი თვლის, რომ თვითმფრინავში ჰაერი არ ნიავდება და სავსეა მიკრობებით. სინამდვილეში, თვითმფრინავში ჰაერის ძლიერი ფილტრაცია ხდება და უფრო სუფთაა, ვიდრე საზოგადოების თავშეყრის ადგილებში.

მითი: ღვედის ტარება ამცირებს საავარიო სიტუაციისას გადარჩენის შანსს.

ღვედი საჰაერო ხომალდში, ისევე როგორც ავტომობილში, ეხმარება მგზავრს შეიკავოს თავი ადგილზე. სხვა შემთხვევაში მოხდება მგზავრის გასროლა ადგილიდან.

ფაქტი: ზოგიერთ ავიაკომპანიაში მეცამეტე რიგი არ არსებობს.

იმის გამო, რომ ბევრისთვის რიცხვი 13 უიღბლობასთან ასოცირდება, ბევრ საჰაერო ხომალდში ასეთი რიგი საერთოდ არ არსებობს.

მითი: ჟანგბადის ნიღბები რეალურად არ არის საჭირო.

როდესაც თვითმფრინავის კაბინაში წნევა ეცემა, ნიღბები ჟანგბადის ნაკლებობის პირობებში ნორმალური სუნთქვის საშუალებას იძლევა.

მითი: მეხს შეუძლია თვითმფრინავის დაზიანება და ავიაკატასტროფის გამოწვევა.

რა თქმა უნდა, სასურველი არ არის რომ თვითმფრინავი ელჭექში მოხვდეს და ამის თავიდან ასაცილებლად, შესაბამისი სამსახურები მუშაობენ, მაგრამ მეხი საფრთხეს არ უქმნის ფრენის უსაფრთხოებას.  მთავარი მიზეზი ელჭექის თავიდან აცილებისა, არის ძლიერი ტურბულენტობა.

ფაქტი: თვითმფრინავში მოწევა აკრძალულია, თუმცა საპირფარეშოში მაინც არის დამონტაჟებული საფერფლეები.

მიუხედავად იმისა, რომ თვითმფრინავში მოწევა დიდი ხანია აკრძალულია, საჰაერო ხომალდების საპირფარეშოებში მაინც დამონტაჟებულია საფრფლეები, რათა იმ მგზავრებმა, რომლებიც ცდუნებას ვერ გაუძლებენ და მაინც მოწევენ, უსაფრთხოდ გადააგდონ სიგარეტის ნამწვავები.

მითი:  თვითმფრინავის ტუალეტი ოკეანეში იცლება.

ტუალეტი იცლება თვითმფრინავის დაშვების შემდეგ აეროპორტში, სანიტარული ნორმების დაცვით.

მითი: თვითმფრინავები არ დაფრინავენ ბერმუდის სამკუთხედის ზონაში.

ბერმუდის სამკუთხედის ზონაში გუჩინარებული გემების და საჰაერო ხომალდების შესახებ არსებული არაერთი ლეგენდის მიუხედავად, ამ ზონაში საჰაერო ტრასები მაინც არსებობს და ავიაკომპანიები რეგულარულ ფრენებს ახორციელებენ მისი გავლით.

 

Advertisements

ბერმუდის სამკუთხედი

ბერმუდის სამკუთხედი   ატლანტის ოკეანეში არსებული რაიონია. ის ცნობილია ლეგენდით, რომლის მიხედვითაც საზღვაო და საჰაერო ხომალდების საიდუმლო გაუჩინარებანი ხდება. რაიონი შემოფარგლულია ხაზებით ფლორიდიდან ბერმუდის კუნძულებამდე, შემდეგ კი პუერტო-რიკომდე და უკან ფლორიდამდე ბაჰამების გავლით.

გაუჩინარებათა ასახსნელად სხვადასხვა ჰიპოთეზების დასახელება ხდება, უჩვეულო ამინდის მოვლენებიდან  – უცხოპლანეტელთა მიერ მოტაცებებამდე. თეორიის  მომხრეები უკანასკნელი 100 წლის მანძილზე დაახლოებით 100 მსხვილი საზღვაო და საჰაერო გემის გაუჩინარების შესახებ საუბრობენ. გაუჩინარებათა გარდა, იტყობინებიან ეკიპაჟის მიერ წესიერ მდგომარეობაში მიტოვებული გემების, ასევე სხვა უჩვეულო მოვლენების შესახებ, როგორიცაა უეცარი გადაადგილებები სივრცეში, დროის ანომალიები და ა. შ.

ბერმუდის სამკუთხედთან დაკავშირებით, ყველაზე ცნობილ შემთხვევას წარმოადგენს „ევენჯერის“ ტიპის ხუთი ბომბდაშენი–ტორპედოსანის რგოლის გაუჩინარება. ეს თვითმფრინავების  1945 წლის 5 დეკემბერს აფრინდნენ  აშშ–ს სამხედრო–საზღვაო ძალების ბაზიდან ფორტ–ლოდერდეილში (ფლორიდა). ისინი უკან არ დაბრუნებულან.  მათი ნამსხვრევები ასევე ვერ იპოვეს. 14 გამოცდილი პილოტისგან შემდგარი ესკადრილია  ნათელ ამინდში, მშვიდი ზღვის თავზე ჩვეულებრივი ფრენის დროს  საიდუმლო მიზეზებით გაუჩინარდა. ასევე ცნობილია, რომ ბაზასთან რადიოკომუნიკაციისაგან პილოტები  საუბრობდნენ სანავიგაციო მოწყობილობის აუხსნელი გაფუჭებისა და უჩვეულო ვიზუალური ეფექტების შესახებ – „ჩვენ არ შეგვიძლია მიმართულების დადგენა, ოკეანე კი არ გამოიყურება ისე, როგორც ყოველთვის“, „ჩვენ თეთრ წყლებში ვეშვებით“.

ბერმუდის სამკუთხედში „საიდუმლო გაუჩინარებების“ შესახებ პირველად Associated Press-ის კორესპოდენტმა ჯონსმა ახსენა, 1950 წელს მან ამ რაიონს „ეშმაკის ზღვა“ უწოდა. ტერმინი „ბერმუდის სამკუთხედის“ ავტორად ვინსენტ გლადისი მიიჩნევა. მან 1964 წელს სპირიტიზმისადმი მიძღვნილ ერთ-ერთ ჟურნალში გამოაქვეყნა სტატია „მომაკვდინებელი ბერმუდის სამკუთხედი“.

XX საუკუნის 60-იანი წლების დასასრულსა და 70-იანი წლების დასაწყისში გამოჩნდა მრავალრიცხოვანი პუბლიკაცია ბერმუდის სამკუთხედის საიდუმლოებების შესახებ.

ბერმუდის სამკუთხედი

1974 წელს ჩარლს ბერლიცმა გამოაქვეყნა წიგნი „ბერმუდის სამკუთხედი“, რომელშიც ამ რაიონში სხვადასხვა საიდუმლოებით მოცული გაუჩინარების აღწერები იყო შესული. წიგნი ბესტსელერი გახდა და სწორედ მისი გამოქვეყნების შემდეგ თეორიამ ბერმუდის სამკუთხედის უჩვეულო თვისებების შესახებ განსაკუთრებული პოპულარობა მოიპოვა. თუმცა, შემდგომში, გამოაშკარავდა, რომ ზოგიერთი ფაქტი ბერლიცის წიგნში არასწორად იყო გადმოცემული.

1975 წელს ლოურენს დევიდ კუშემ გამოაქვეყნა წიგნი „ბერმუდის სამკუთხედი: მითები და რეალობა“, რომელშიც ის შეეცადა იმის დამტკიცებას, რომ არაფერი ზებუნებრივი და საიდუმლო ამ რაიონში არ ხდება. აღნიშნული წიგნი დაფუძნებულია დოკუმენტებისა და თვითმხილველებთან საუბრების მრავალწლიან კვლევებზე, რომლებმაც მრავალრიცხოვანი შეცდომა და უზუსტობა გამოავლინეს ბერმუდის სამკუთხედის საიდუმლოს არსებობის მომხრეთა პუბლიკაციებში.