კონვენცია საერთაშორისო სამოქალაქო ავიაციის შესახებ, ასევე ცნობილი, როგორც ჩიკაგოს კონვენცია, 1944 წლის 7 დეკემბერს 52 სახელმწიფოს მიერ იქნა ხელმოწერილი. თავდაპირველად დაარსდა ე.წ. “წინასწარი სამოქალაქო ავიაციის საერთაშორისო ორგანიზაცია” (PICAO). ხოლო, 1947 წელს სამოქალაქო ავიაციის საერთაშორისო ორგანიზაციამ საკუთარი ოფიციალური სახელწოდება ყველა წევრი სახელმწიფოს მიერ, კონვენციის რატიფიკაციის პროცესის დასრულების შემდეგ მიიღო .

კონვენციაში განმარტებულია ICAO-ს ძირითადი მიზანი:
„ვინაიდან, სამოქალაქო ავიაციის მომავალ განვითარებას შეუძლია მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანოს მსოფლიო ხალხებს შორის მეგობრული ურთიერთობების ჩამოყალიბებასა და შენარჩუნებაში, თუმცა, აგრეთვე შესაძლებელია, მისი ბოროტად გამოყენება; და
ვინაიდან სასურველია თავიდან იქნეს აცილებული უთანხმოება და მოხდეს თანამშრომლობის ხელშეწყობა ეროვნებათა და ადამიანთა შორის, რაზედაც დამოკიდებულია მშვიდობა მსოფლიოში;
ამიტომ, ხელმომწერი ხელისუფალნი ეთანხმებიან კონკრეტულ პირნციპებსა და შეთანხმებებს, იმისათვის, რომ მოხდეს საერთაშორისო სამოქალაქო ავიაციის განვითარება უსაფრთხო და კანონიერი გზით და რომ საერთაშორისო საჰაერო ტრანსპორტის მომსახურება დაფუძნდეს თანაბარი შესაძლებლობების საფუძველზე და მისი მართვა მოხდეს გონივრულად და ეკონომიურად.“

ICAO-ს სტანდარტები და რეკომენდაციები მოცემულია ჩიკაგოს კონვენციის 18 დანართში, აერსანაოსნო მომსახურების პროცედურებში, დამატებით აერსანაოსნო პროცედურებსა და სარეკომენდაციო ნორმების შემცველ სხვა საბუთებში. მიუხედავად იმისა, რომ ICAO-ს საერთაშორისო სტანდარტები არ არის მკაცრად სავალდებულო — სახელმწიფოებს უფლება აქვთ, საკუთარი შეხედულებისამებრ გამოიყენონ ან არ გამოიყენონ ისინი საკუთარ პრაქტიკაში, მათში ჩადებული და სამოქალაქო ავიაციის მსოფლიო გამოცდილებაზე დაფუძნებული უსაფრთხოების წესები სახელმწიფოებს აიძულებს შეასრულონ ეს მოთხოვნები. რეალურად, სწორედ ჩიკაგოს კონვენციითა და მისი 18 დანართით განისაზღვრება მსოფლიო სამოქალაქო ავიაციის საქმიანობა, უსაფრთხო და მოწესრიგებული განვითარება. დღეისათვის სამოქალაქო ავიაციის საერთაშორისო ორგანიზაცია მოიცავს 191 წევრ ქვეყანას.
საინფორმაციო რესურსი: http://www.icao.int ; http://ka.wikipedia.org